کـــلبـه درو یــش

      بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

      همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

       شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

       شدم آن عاشق دیوانه که بودم

      در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید

        باغ صد خاطره خندید

        عطر صد خاطره پیچید

        یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

        پر گشودیم و درآن خلوت دلخواسته گشتیم

         ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

         تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

         من همه محو تماشای نگاهت

          آسمان صاف و شب آرام

            بخت خندان و زمان رام

            خوشه ماه فرو ریخته در آب

           شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

            شب و صحرا و گل و سنگ

            همه دل داده به آواز شباهنگ

             یادم اید تو به من گفتی از این عشق حذر کن

            لحظه ای چند بر این آب نظر کن

              آب ایینه عشق گذران است

             تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

               باش فردا که دلت با دگران است

               تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن

              با تو گفتم حذر از عشق ؟ ندانم

                سفر از پیش تو ؟ هرگز نتوانم

               روز اول که دل من به تمنای تو پر زد

              چون کبوتر لب بام تو نشستم

              تو به من سنگ زدی من نه رمیدم نه گسستم

               بازگفتم که تو صیادی و من آهوی دشتم

                تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم

                 حذر از عشق ندانم

                  سفر از پیش تو هرگز نتوانم نتوانم

                    اشکی از شاخه فرو ریخت

                   مرغ شب ناله تلخی زد و بگریخت

                    اشک در چشم تو لرزید 

                    بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم

                           تاج از فرق فلک برداشتن 
                      

                           تا ابد آن تاج بر سر داشتن 
         

                          در بهشت آرزو ره یافتن

                        هر نفس شهدی بساغر داشتن

                         روز، در انواع نعمت ها و ناز

                          شب ، بتی چون ماه در برداشتن 
 

                         جاودان در اوج قدرت زیستن

                         ملک عالم را مسخّر داشتن

                        بر تو ارزانی که ما را خوشتر است 
                                                                              

                       لذت یک لحظه مادر داشتن .

 وفای شمع

 چه احساسات پاکی دارند بچه ها اینطور نیست

خدایا :    من در کلبه فقیرانه خود

چیزی دارم که تودرعرش کبریایی خود نداری

من چون تویی دارم و تو چون خود نداری

توذات پاک هستی

قلبم را خالی از هرگناه وحرص بگردان

قلبی به زلالی آب وآینه

تا در پیشگاه عدل الهی ات شرمسارنباشم

میدانم آنچه که دارم اندک است

اما رحمت تو بی نهایت بسیار است

 گاه می اندیشم،

 خبرمرگ مرا باتو چه کس می گوید؟

 آن زمان که خبر مرگ مرا

 ازکسی می شنوی ، روی تو را

 کاشکی می دیدم.

 شانه بالا زدنت را ،

 وتکان دادن دستت که ،

 ــ مهم نیست زیاد ــ

 وتکان دادن سر را که ،

 ــ عجیب ! عاقبت مرد ؟

 ــ افسوس !

 ــ  کاشکی می دیدم !

 من به خود می گویم :

 چه کسی باور کرد 

 جنگل جان مرا آتش عشق تو خاکستر کرد ؟

 چون قفسی است

 قفسی تنگ

 پراز تنهایی

 و چه خوب است

 لحظه غفلت آن زندانبان

 بعد از آن هم

     پرواز...

  زندگی مجذور  آینه ا ست

  زنذگی گل به توان ابدیت

  زندگی ضرب زمین در ضربان دل ما

  زندگی هندسه ساده و یکسان نفسهاست

  هرکجا هستم باشم

  آسمان مال من است

  پنجره  فکر  هوا  عشق  زمین مال من است

    دوستی 

      من گمان می کردم

     دوستی همچون سروی سرسبز

     چهار فصلش همه آراستگی ست

     من چه میدانستم

     هیبت باد زمستانی هست

     من چه می دانستم

     سبزه می پژمرد از بی آبی 

     سبزه یخ میزند از سردی دی

     من چه میدانستم دل هر کس دل نیست

     قلبها ز آهن و سنگ

       قلبها بی خبر از عاطفه اند

 آیامیدانید؟

برای خواندن این مطالب بروی ادامه مطلب کلیک کنید